16 november

16 november       80.3 kg


Ik word alleen wakker vandaag, toch altijd weer een beetje raar. Ik voel me redelijk, het nieuwe bloed heeft me goed gedaan. Ik ontbijt, douche en leg wat op bed. Er is wat contact met thuis als de verpleger binnenkomt met minder leuk nieuws. Ik moet verhuizen naar een andere kamer. Deze kamer heeft een sluis voor mensen die een hogere infectiekans hebben en er is iemand die deze kamer nodig heeft. Het is toch een kleine schok en ik licht Sylwia in. Zij is er natuurlijk ook niet blij mee maar we hebben altijd geweten dat dit moment kon komen. Elke dag dat we hier samen waren was meegenomen maar nu lijkt het even over. Ik pak al mijn spullen in en gooi alles op bed want die verhuist mee. Ook mijn nachtkastje gaat mee en die douw ik ook helemaal vol met spulletjes. Niet veel later vertrek ik van mijn kamer en voel me toch een beetje verdrietig, het blijft toch je kamertje he (zal mevrouw flodder wel zeggen).

Ik word naar mijn nieuwe kamer gebracht en maak kennis met mijn buurman. Het eerste wat me opvalt in de eerste vijf minuten is de herrie. Door de dubbele deur in mijn oude appartement had ik niet door wat er allemaal gebeurd hier op de afdeling. Verplegers en sters lopen heen en weer en de hoestende, spugende en keelschrapende medepatienten klinken allemaal niet echt prettig. Maar ik moet het er mee doen en maak er het beste van.

Na chemobehandeling valt je haar uit, dat weet iedereen wel. Maar ook de haarkleur kan veranderen. Er is inmiddels weer wat haar terug gegroeid en het is zwart en er zitten zelfs grijze tussen. Ik ging er dus zeg maar als Brad Pitt in en kom voor nu als George Clooney uit. Maar volgens de dokters gaat dit ook nog uitvallen dus er is nog hoop om mijn blonde haardos terug te krijgen, of mooie rode krullen natuurlijk.

Overdag zal ik vandaag alleen zijn. Voor vanavond staat er bezoek op de agenda. Ik praat wat met mijn buurman, hij heeft net een transplantatie gehad en heeft het zwaar dat zie ik zo. Het beloofd weinig goeds voor straks. Hij heeft beenmergkanker en is al twee jaar bezig met herstellen. Hij is nu in de eindfase, gelukkig voor hem. Twee jaar herstellen is echt lang. Voor de rest doe ik weinig, ik lees een boek en vul wat killer sudokootjes in. zo loopt de tijd door, ook kijk ik nog wat tv, rtl7 vooral waar in de middag wel wat leuke amerikaanse comedies zijn.

Het avondeten arriveert, door naar het zes uur nieuws en zo begint de avond. Het bezoek is laat maar dat ben ik wel gewend van deze mannen (Robert en Jordy). Rond half negen komen ze binnen en we gaan in de familiekamer zitten zodat mijn buurman geen last van ons heeft. We lullen wat af en als de klok half elf aantikt zijn ze vertrokken en kijk ik nog wat darten. Dan is er nog een nadeel van een tweepersoonskamer, mijn buurman snurkt behoorlijk. Als de verpleegster binnenkomt vraagt ze of ik oordopjes wil en die wil ik wel. Hij snurkt niet constant maar het is toch irritant. Als ik probeer te slapen lukt het me niet en ik pak een slaappilletje die ik nog in mijn nachtkastje heb liggen. Een twintig minuten later val ik in slaap.


Reacties

Your all day activity is good and its very good that you take care of your neighbor because your neighbor has very dangerous disease its my prayer that God soon do him healthy. But its not good that taking a pill for the sleep you must try to sleep without this.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
5eca21
Onthoud mijn gegevens!