23 november

23 november


Er zijn mensen die zeggen dat ik mooi schrijf, daar waren mijn leraren het vroeger niet altijd mee eens. Gelukkig typen we tegenwoordig. Dit even terzijde.

Ik word wakker om een uur of half acht en het eerste wat ik bekijk is mijn uitslag, het is erger geworden, vooral op mijn borst. Later in de douche zie ik ook dat mijn hals er onder zit en ook mijn gezicht zit onder de rode vlekjes, zij het in iets mindere mate. Het jeukt nog steeds maar ik probeer eraf te blijven. Het lukt niet altijd en na de douche besluit ik mijn benen in te smeren.

Dokter is vroeg vandaag en ze heeft weinig nieuws, dit is overigens weer een andere dokter, geen B of C. B en C heb ik al een tijdje niet gezien dus nu doen we het maar met D, namen ben ik misschien niets slecht in maar ze stellen zich maar 1 keer voor en gezien het aantal dokters en verplegers en sters kan ik dat gewoon niet onthouden. Over de uitslag zegt ze niet veel, dus ernstig zal het niet wezen, ze switchen wel van 1 pilletje antibiotica, misschien dat dat de uitslag doet verdwijnen. De eerste keer dat ik die pil krijg en slik blijft hij een beetje in mijn keel hangen. Het was een best een groot pilletje, zeg maar een paracetamol maar dan een XL. Uiteindelijk slik ik hem weg met meer water.

Sylwia komt binnen met Tim, iets later als normaal dus al snel zijn we aan het eten. Sylwia heeft het thuis niet altijd makkelijk met Tim. Wat zou ik graag meegaan naar huis zodat ik ook wat kleine dingen kan doen, zoals even naar de winkel lopen. Dat soort dingen maakt het zwaar. Maar we moeten hier doorheen, hopelijk duurt het niet lang meer voordat ik naar huis mag. Mentaal zit ik er doorheen, moe ben ik hier van de dagelijkse rituelen die er voor mij dus niet zijn. Op het ontbijt, douche, controle en avondeten na heb ik hier niks te zoeken. Dat maakt het moeilijk en niet alleen voor mij maar ook voor Sylwia. Ook voor Tim, die begrijpt het ook niet, dan is papa wel thuis en dan opeens niet meer en ga zo maar door. Privé staat het leven behoorlijk op z’n kop. Hoe langer ik hier blijf hoe moeilijker het wordt voor ons drieën.

Maar momenteel hebben we weinig keus en zullen we door deze mallemolen moeten. Er is nu gelukkig een donor gevonden dus dat is iets waar de finish mee kan worden gehaald, een finish die nog niet in zicht is. De bloedwaarden heb ik gezien van vandaag en echt stijgend zijn ze niet, maar ook niet dalend. Mijn HB is te laag dus ik krijg wat nieuw bloed.ik zal dan ook wat meer energie krijgen, precies wat ik nodig heb op deze gesloten afdeling.

We doen de normale dingen met Tim, we lopen rondjes, hij slaapt op de bank in de familiekamer en we zitten wat op mijn kamer. Niet te lang want Tim kan daar zijn energie niet kwijt en we willen buurman niet te veel storen. Hij gaat vooruit maar hij is al redelijk op leeftijd dus het gaat niet snel. Sylwia en Tim waren wat later dus gaan ze ook wat later weg, drie uur ongeveer vertrekken ze.

Ik twijfel wat ik ga doen. Sporten wordt het niet, heb er even geen zin in. Die vrouw was er net nog en ik zei toen braaf dat ik straks ga maar ik ga lekker niet. Na drieën is ze altijd weg dus ze komt me ook niet meer ophalen. Laptop laat ik even voor na het eten, heb nog drie afleveringen te gaan van de serie dus dat kan dan mooi achter elkaar. Ik zet de tv maar aan en zet hem op de comedies van rtl7. Tot half zes kijk ik, soms met een half oog en zet dan de laptop aan. Ik kijk de serie af, making a murderer, het is dan half negen. Spoiler Alert! Terugkijkend vond ik het eerste gedeelte, aflevering 1-4 echt goed en aflevering 5-10 wat langdradig. Maar de grote vraag is natuurlijk, hebben ze het gedaan? Ik zelf geloof dat ze het niet gedaan hebben, of om het anders te zeggen, er is niet genoeg bewijs om ze te veroordelen. Te veel bewijsstukken zijn toch onder verdachte omstandigheden gevonden of juist niet (bloed). Al met al een heel boeiend verhaal, en waargebeurd. En dit verhaal gaat nog verder en dan moet ik, langdradig of niet, toch weer kijken.

De crème werkt wel op mijn benen, gelukkig kan ik nog lekker op mijn borst krabben. Ik bel nog wat met Sylwia en terwijl ik bel vraag ik mijn verpleegster of ze even een appeltje en een kiwi wil schillen voor mij. Ze hebben het deze kuur zo makkelijk met mij dat ze dat wel even kan doen. Maar ook omdat als ik dat doe er meestal meer appel in de prullenbak verdwijnt.

Ik word pas half negen aangesloten aan mijn kar. Het nieuwe bloed stroomt in me en het zal een uurtje of zes duren. Terwijl ik een sudokuutje maak staat voetbal op de achtergrond aan. Na dat puzzeltje, schrijf ik deze blog, dan is dat alvast maar klaar. Ik neem aan dat er geen noemenswaardige dingen meer gaan gebeuren en anders horen jullie dat nog wel.


Reacties

Get the collection of happy new year wallpapers, quotes, greeting card etc for your loved ones.

I agree that you wrote very well and in this not any doubt if someone not agree with your blog or article those has any problem that those not understand your thinking. I read your this blog is really amazing.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
24c3c8
Onthoud mijn gegevens!