4 januari

4 januari


Het is weer zover, na vijf en een halve week thuis mag ik me weer melden op afdeling 3b in het VU. Ik heb er weinig zin in maar het is voor mijn eigen bestwil. Ik heb het lekker gehad thuis maar toch dacht ik ook vaak aan deze periode die er nu aan komt. Weer een week of vier van huis op deze gesloten afdeling. Gelukkig was ik de kerstdagen thuis die ik samen met Sylwia en Tim kon doorbrengen. Tim wordt al een klein kereltje en de eerste stapjes zijn gezet. Hij loopt al langer met houvast maar de eerste stapjes los waren toch wel heel speciaal. Ik ben dankbaar dat ik dat heb mogen meemaken. Sylwia is sinds 2 januari weer aan het werk dus ik zal haar en Tim de komende weken wat minder zien. Sylwia gaat voorlopig drie dagen per week werken dus ze komen evengoed nog vaak genoeg langs.

Thuis zijn was ook niet altijd makkelijk, ik was vaak moe en ik had weinig energie. De gedachte in mijn achterhoofd dat deze kuur er nog aan kwam is was niet altijd prettig.

Ik voelde me verder ok en ben eigenlijk niet ziek geweest. Maar misschien ben ik ook moe omdat ik nu vier maanden niet werk. Er wordt me wel eens gevraagd of ik werken mis en het antwoord is ja. Je kan een, twee of drie weken vakantie hebben en zeggen dat het tekort is maar ik kan je vertellen dat vier maanden te veel is, voor mij wel dan. Ik heb niet echt veel gedaan deze tijd. 1 Uitje moet ik nog even opmerken, Az tegen Zenit, op uitnodiging nog wel en het was een onvergetelijke wedstrijd. Nogmaals bedankt.

Genoeg over thuis nu, ik kan nog veel meer vertellen over hoe ik 5 keer per week naar de dekamarkt wandel maar dat doe ik dus even lekker niet. Terug naar de realiteit. Ik ben in deze vijf weken 2 keer naar het VU geweest, voor bloedprikken en voor een punctie. Mijn bloed is super, er is complete remissie zoals ze dat zeggen, dus ik ben nu helemaal leukemie vrij. Evengoed heb ik deze transplantatie nodig, als ik dat niet doe is de kans dat het terugkomt in de eerste twee jaar 60-70 procent. Dus best wel noodzakelijk. Ook heb ik nog een afspraak gehad over de transplantatie. Van mijn ooms en tantes waren er twee geschikt. Maar ze moesten nog verder zoeken naar de zonen van hun maar dat is niet gedaan want de donor uit de donorbank is identiek aan mij en  dat is beter dan half identiek. De donor is gevonden en is gezond en waarschijnlijk zullen eerdaags de stamcellen worden afgenomen. Het is een vrouw uit 1988, dat is alles wat ik weet en meer kom ik ook niet te weten. Ze kan overal vandaan komen, dat is niet bekend.

Dat ik vandaag opgenomen zou worden wist ik al een week of vier. En ik weet ook hoe mijn behandeling er uit gaat zien en het valt niet mee. Morgen beginnen we met de chemobehandeling om de weg vrij te maken voor de nieuwe stamcellen. Vijf dagen lang duurt de chemo en het wordt waarschijnlijk pittiger dan de laatste keer. De eerste kuur was zwaar, door de koorts. De tweede kuur was gewoon te goed. Ik kan niet zeggen welke nou beter was. Het is makkelijk om te zeggen dat ik het liever heb als de tweede kuur maar ik heb me in die weken wel doodverveeld. De eerste kuur was ik erg ziek maar de tijd vloog voorbij, een komen en gaan van verplegers. Dus als ik het voor het zeggen heb dan graag iets er tussen in, zodat de tijd redelijk snel verloopt en ik ook nog wat kan rusten. Maar niemand die het weet, het is gewoon afwachten.

Na vijf dagen chemo volgt er een dag bestraling. Het is maar een half uurtje hoor dus dat valt wel mee. De bestraling krijg ik over mijn  hele lichaam, het is om verdwaalde cellen toch nog kapot te maken. En dan op dag zeven de transplantatie. Dat is gewoon wat bloed, ik weet niet hoeveel. Het bloed loopt gewoon in mijn infuus en de nieuwe stamcellen zullen zelf hun weg vinden naar mijn botten. Dan zit het er op, dacht je. Niet dus, na de chemo, bestraling en de transplantatie kom ik uiteraard in de dip en zal ik moeten aansterken. En na de transplantatie volgt er een periode van ongeveer 100 dagen medicijnen slikken om de nieuwe cellen op de juiste manier hun werk te laten doen. Die medicijnen zullen ook zwaar vallen. Ik heb geen idee hoeveel het er zijn maar ik zal dagelijks moe zijn, misselijk en een zware maag hebben (terwijl ze wel willen dat ik eet), dat is me tenminste verteld. Ook heb een lage weerstand en dat betekent dat ik niet in drukke ruimtes mag komen. Dus geen verjaardagen, niet in drukke winkelcentra, niet zwemmen en ga zo maar door. Honderd dagen, best lang. Aan de andere kant weet ik waar ik het voor doe, Sylwia en Tim. En ik moet eigenlijk ook niet zeuren en blij zijn dat dit allemaal mogelijk is.

En nu is het dus 4 januari en stappen we om kwart over negen in de auto. Gaan we weer zeggen we. toch is het weer anders dan de eerste twee keren.  De eerste kuur was Sylwia er de hele periode, de tweede kuur twee weken en deze derde kuur kan ze waarschijnlijk helemaal niet blijven. We zijn er verdrietig van maar het is helaas niet anders. Ik zal ze missen, vooral dat kleine druktemakertje natuurlijk. Uiteraard komen ze zo vaak als mogelijk op bezoek  maar het is nooit genoeg.

We parkeren de auto in het bos en lopen eerst naar de prikpoli om bloed af te laten nemen. Met wat vertraging gaan we nu naar de radiotherapie voor een introductie, het stelt allemaal niet zoveel voor. Na dit gesprek gaan we dus weer door naar afdeling 3b. Toch weer vreemd als je de deuren open doet en je ziet de bekende verplegers weer. Iedereen ontvangt je met open armen terwijl niemand hier wil zijn. We doen net of we blij zijn en iedereen vraagt vanzelfsprekend of het leuk was thuis. Nee, het was geen reet aan thuis zou je een keer moeten zeggen, kijken hoe ze dan reageren. Maar goed, ja hartstikke leuk was het thuis is het normale antwoord. Ik word naar mijn kamer gewezen waar nog een man is maar die gaat vandaag verhuizen naar een andere kamer zodat ik voor nu een privé kamer heb. We gaan zitten en vermaken ons met Tim. Er komen wat verplegers voor de controles en wat dokters en studenten met allerlei vragen waaronder hoe het thuis was. We gaan ook nog even kijken in kinderstad, nu mag ik nog de afdeling af omdat ik nog niet in behandeling is. Het is een leuke plek voor kinderen waar van alles te doen is.

Het is inmiddels al half drie en Sylwia gaat bijna weg. Er komt weer een verpleger binnen die mijn infuuslijn moet inbrengen. Ik besluit met Sylwia mee te lopen naar de deur en we nemen afscheid. Vrijdag komt ze weer want morgen werkt ze. Ik ben nu alleen en loop terug naar de afdeling om de infuuslijn in te laten brengen. Het lijntje gaat weer in de rechter bovenarm en ik vind het allemaal weer interessant. Een prikje hier en een sneetje voor het lijntje en dan zo en zo en alles zit er weer in. De twee uiteinden bungelen een beetje aan mijn bovenarm. Ik keer terug naar mijn kamer en ik begin deze blog te schrijven. Rond vijf uur ga ik naar beneden om te eten in het restaurant. Dat doe ik voor de eerste keer en het beviel me wel. Maar het zal waarschijnlijk bij deze ene keer blijven. Als ik terugkom op mijn kamer staat er ook avondeten op tafel maar ik raak het niet aan.

Waar ik de vorige kuur ben gebleven ga ik nu mee verder, zappen en appen en laptoppen. In de avond bel ik nog via skype naar Sylwia en kijk ik de slimste mens. Zo zit de eerste dag erop. Morgen begint de behandeling en ik ben er klaar voor.


Reacties

Root Explorer enables you to manage and save all your files from your mobile phone memory and your SD Card.

Ruud, heel veel sterkte. Maar het gaat je lukken. En dan........ben je er hopelijk voorgoed vanaf.

Get the best assignment service of USA, it will resolve your every single issue of academic life.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
cdae76
Onthoud mijn gegevens!