dinsdag 10 januari

Dinsdag 10 januari


Slecht geslapen vannacht, veel wakker geweest. Er kwamen vaak verplegers bij mijn buurmans infuus kijken. Deur open, licht in de kamer noem het maar op. Maar goed, ik bestel ontbijt en eet het snel op. Ik word rond negen uur opgehaald voor de bestraling dus dan moet ik zorgen dat ik klaar ben. Stap nog even snel onder de douche voor negen uur ben ik er klaar voor. Ik mag geen metalen op mijn kleren hebben dus als goed is mag ik alles aanhouden met wat ik nu aan heb. Voel me redelijk en drink ook wel goed dus misschien hoef ik vandaag niet vast aan mijn kar. Ik wacht op mijn vervoer dat natuurlijk te laat is, vijf voor half tien komt meneer Paramaribo aanlopen. Ik ga met bed en al die kant op dus ik blijf mooi liggen. Het is een behoorlijk popie jopie die gast en hij praat voor tien maar ik versta slechts de helft. Ik zeg overal maar ja op en het lijkt hem ook weinig te interesseren wat ik zeg. We moeten helemaal naar de andere kant, toch een ritje van een minuut of tien. Aangekomen word ik door 2 verpleegsters meegenomen en ze leggen uit waar ik moet gaan liggen. Ze zoeken of ik metalen heb op mijn kleren en verrek, op de broek zitten nog wat ritsjes aan de onderkant en het blijkt dat er nu net op dit shirt wat ik aan heb een metalen plaatje zit. Dus uiteindelijk leg ik daar half naakt met wat handdoekjes over me heen te blauwbekken. Zo erg niet maar warm was het niet. Het bestralen duurt 20 minuten en ik word teruggebracht naar de wachtruimte waar ik kan worden opgehaald. Ik vraag wat boekjes want het kan nog wel eens lang duren, weet ik uit ervaring. En inderdaad, na precies een uur en een kwartier word ik eindelijk opgehaald. Terug op de afdeling wachten mijn ouders al en ook Lenie is mee. Ze hebben eten voor me mee, een wrap gemaakt door Mieke, altijd beter dan wat je hier krijg. Zeg niet dat het slecht is maar ik ben het gewoon beu. We hebben het zoals gewoonlijk over van alles en nog wat en de tijd gaat snel, half twee vertrekken ze en ben ik alleen.

De rest van de middag doe ik niet veel, wat op bed liggen, beetje laptoppen en nog wat skypen met het thuisfront. Half vijf doe ik  de wrap in de oven en ondertussen loop ik op de loopband. Ik keer terug op de kamer en eet de wrap half op, hij ligt me erg zwaar op de maag. Stukje bij beetje krijg ik het ding toch op want hij smaakt goed, maar het kost me uiteindelijk anderhalf uur. Nu maar even uitbuiken op bed.

De avond is er en er gebeurt niet veel meer. Ik voel me niet helemaal lekker, beetje weer het idee dat ik over mijn nek moet. Met moeite krijg ik de twee liter vocht naar binnen. Half elf ga ik slapen, morgen een belangrijke dag, de transplantatie.


Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
d6458b
Onthoud mijn gegevens!