donderdag 5 januari

Donderdag 5 januari


Om kwart voor acht word ik wakker gemaakt voor het ontbijt. Mijn biologische klok van 7 uur is er niet meer. Ik sliep de afgelopen periode langer dan normaal. Mijn eerste medicijnen staan ook alweer klaar op mijn nachtkast, vier pillen om precies te zijn. In het ontbijt heb ik weinig zin maar toch eet ik wat. Het is nog steeds dezelfde vrouw die het brengt en ze is het nieuwe jaar niet vrolijker begonnen dan het vorige. Bij andere mensen is ze altijd leuker denk ik maar dat moet ze zelf weten. Ik hoop haar in ieder geval nooit meer terug te zien als ik straks thuis ben.

De controles worden ook weer uitgevoerd, temperatuur, bloeddruk en pols. Ook moet ik even wegen.

Het is nog even de vraag of Tim kan komen. Hij is een klein beetje verkouden en er heerst momenteel een bacterie op de afdeling die gevaarlijk kan zijn voor kinderen onder de twee jaar en voor mensen die weinig weerstand hebben. Heb die bacterie ff de juiste plek gevonden, hij zal de tijd van zijn leven hebben.

Tim is vandaag voor het eerst bij oma, niet voor het eerst natuurlijk maar wel voor de hele dag. Ik ben benieuwd hoe het gaat dus ik bel haar even op. Het eerste wat ik hoor is een huilende Tim, blijkt dat ik hem wakker bel. Voor de rest gaat het goed en hij is mooi aan het spelen.

We overleggen wat over Tim, oma zegt dat hij niet echt snottert dus ze komen met z'n drieën. Tegen elven stappen ze in de auto.

De dokter komt nog even langs en zegt dat er weinig nieuws is. De chemo zal spoedig gestart worden en nadat de dokter vertrokken is komen niet veel later de verplegers met de zakjes chemo. Ik word weer vastgemaakt aan mijn paal, dat pokkeding. Maar ik zie het ook niet zitten om zelf die zakken de hele tijd boven mijn hoofd te houden dus het is noodzakelijk.

Ondertussen kijk ik ook nog true detective, de laatste aflevering. De verplegers gaan gewoon rustig door met wat ze moeten doen en laten me voor de rest met rust.

Om half twaalf komt mijn moeder binnen met Tim, mijn vader zet ze af bij de deur en rijdt alleen verder naar het bos, wat een galante man. Ik ben blij ze te zien, vooral Tim natuurlijk. Hij heeft lekker geslapen in de auto en is dus goed uitgerust. We blijven in de kamer, vanwege de bacterie wil ik niet  met hem de afdeling op. Hoe minder hij aanraakt hoe beter. We moeten hem dus vermaken op de kamer maar het lukt aardig, je zet een willekeurige stoel in het midden van de kamer en Tim tovert hem om tot loopstoel. Ik heb nog geen buurman dus er is ruimte genoeg.

Rond 1 uur zit de chemo er in voor vandaag en ik vraag of ik nog aangesloten moet zijn aan mijn paal. Als ik genoeg drink mag de paal in de hoek dus daar ga ik voor zorgen. Ik heb een papiertje waar ik kan turven hoeveel ik drink, vanaf morgen ga ik het bijhouden. Maar alles zodat ik niet met mijn paal hoef rond te lopen.

Mijn ouders en Tim vertrekken rond twee uur net nadat ik te horen heb gekregen dat ik een buurman krijg. Jammer maar het is eenmaal zo en wie weet is het wel leuk. Niet veel later komt hij binnen, hij heet toevallig Tim. We praten even over onze situatie en het is een leuke vent. Hij is 43 en heeft lymfeklier kanker. Hij is eigenlijk al vanaf januari aan het sukkelen maar in juli is de diagnose gesteld. Hij blijft hier een week en mag voor herstel naar een ziekenhuis in Hoofddorp.

Ik kijk wat tv, rtl7 en dan is het alweer bijna tijd voor het avondeten. Er staat bami op het menu, heb er niet echt goede herinneringen aan. De vorige keer kotste ik alles ervan uit maar ik eet toch alles op omdat het lekker is. Ondertussen krijg ik wat jeuk en lijkt mijn buik wel wat rood te worden. Ik trek nog niet aan de bel, misschien is het niks.

Ik zoek naar een nieuwe serie om te kijken, mijn buurman kijkt momenteel breaking bad. Ik ben jaloers op hem want die heb ik al gezien. Ik kan niet echt iets vinden als ik uit kom bij Captive. Op zichzelf staande afleveringen over verschillende gebeurtenissen op deze planeet.

Ik bel nog wat met het thuisfront, alles gaat goed.

Ik word ondertussen roder en roder en het begint behoorlijk te jeuken. De eerste bijwerking kondigt zich al snel aan. Het is vervelend, er zijn pilletjes die zogenaamd de jeuk moeten remmen. Ik slik ze wel maar veel lijkt het niet te helpen.

Na de slimste mens is er werkelijk waar niks meer op tv dus ik begin deze blog te schrijven. Tim is ondertussen lekker aan het janken in bed maar Sylwia geeft geen krimp en gaat niet naar hem toe. Morgen komen ze hopelijk langs want voor zaterdag staat er sneeuw in het weerbericht dus dan komen ze waarschijnlijk niet.

Zo zit dag 2 er ook alweer op, nog 26 te gaan.


Reacties

Uber is an alternative to the regular taxis, instead of hailing a cab on the street or booking one over the phone.

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
3e52be
Onthoud mijn gegevens!